Misschien dat je snel terug duikt in het NU. Op momenten kun je er door bevriezen, blokkeren. En het kan maken dat je vooruit wil kijken, je sterfelijkheid wil aankijken. In het licht van het donker worden dingen waardevol. Tijd beperkt. Schaarste kan haastig maken. Gebruik dit gevoel eens voor jezelf. Niet tégen, maar vóór jezelf.  

Hoe staat het met je leven tot nu toe, wat heb je geleerd en wat zou je nog graag willen meemaken? Je eigen levensdoel komt naar voren als je echt naar jezelf luistert. Wat is belangrijk voor jou? Gaat het nu die kant op, of heb je nog een beetje bij te sturen?

Wat jou je willen doen wanneer je nog beperkt te leven had? Dát is de kern. Waarom wachten? Doe het nu. Maak een plan.

Benoem jouw inner circle; die mensen om je heen die van belangrijk. En bedank hen persoonlijk, op een manier die jou past. Het maakt niet uit of je snel daarna overlijdt, of nog jaren leeft.

Nu je stil staat bij je leven, je goed luistert, echt om je heen kijkt: wordt jouw afscheid helder. Noteer eens wat zaken, heb er een gesprek over. Het is voor de mensen om je heen heel fijn om zaken te weten. Van ‘begraven-of-cremeren’, locatie, lievelingshapjes, gastenlijst, mijlpalen in je leven en de foto’s die daarbij horen, muziek, een kist of mand. En ook je lievelingskleur, dingen waar je van houdt: noteer het. Bewaar, herlees, pas aan.

Het hoeft niet perfect, wel mag het hoogst persoonlijk.